| |
Tuna Pase tpase@bilgi.edu.tr
 İngiltere’nin puslu ve yağmurlu havası müzisyenlerini de etkiliyor olsa gerek. Yağmur yağarken pencereden bakan kafaları karışık, hayata karşı melankolik yaklaşan, pesimist birkaç insanın müziği var Tindersticks albümlerinde. Belki bu tanımlama bazılarına çok saçma geliyor ama, daha evvel de belirttiğim gibi herkesin müziği hayal edişi farklıdır ve Tindersticks için de benim hayalimdeki görüntü bu. 90ların ilk yarısında İngiltere müzik piyasasına tamamen alternatif bir tarzla ortalığa çıkan grup, yoğun sözlerle ve melankolik melodililerle genel tarzın dışına varolmuştur. Alternatif Pop/ Rock, Indie Rock veya aslında çok da haberdar olmadığım Chamber Rock/Pop (bazıları ‘dedeler için rock’ da diyor bu türe) denilen tarzlar ile adlandırılan grubun müziğini aslında moduna göre anlatmak çok daha doğru. Tabi müzik kelimelerle ne kadar anlatılabilirse.
Grup; vokalde Stuart Staples, ki çoğu kişi tarafından sesinden dolayı kendisi Nick Cave ile karıştırılır (bence Leornad Cohen tavrı da hakim), klavyelerde David Boulterve, kemanda Dickon Hinchcliffe’den oluşan grup; 1992’de gitarist Neil Fraser, basçı Mark Colwill ve davulcu Al Macaulay’nın katılmasıyla bugünkü halini almıştır.
Nenette et Boni ve Trouble Every Day
1993’den beri dokuz albüm çıkaran grubun iki albümü Fransız yönetmen Claire Dennis’in filmleri için yapılmış soundtrack çalışmaları. Claire Dennis’in yönetmenliğini yaptığı Nenette et Boni (1996) ve Trouble Every Day’in(2001) müzikleri de konuları da gayet depresif. İki film hakkında da konuşmam aslında nerdeyse imkansız; çünkü seyretmedim fakat yönetmenin Chocolat’ı isimli filmi ülkemizde gösterime girmişti (Juliette Binoche'un oynadığı çukulata değil ama) Trouble Every Day’in de Chocolat gibi yemek içmekle ilgili olduğu yazılıyor, fakat baya(!!!) farklı bir tarzda aşağıda da konusundan anlaşılacağı gibi. Sountrackler daha çok enstrümantal; yaylılar ve yoğun ve yavaş bas müziğin geneline hakim, örneğin; Nenette ve Boni’de Stuart'ın sesini sadece Petites Goutes d'Eau adlı parça da duysak da çok etkileyici.
Nénette et Boni, 14 yaşında bir kızın davranış bozukluklarını ve içinde bulunduğu psikolojik bunalımı konu almaktadır. Hamile kalan genç kız okulundan da kaçar ve depresif hikayeyi anlatmak da en iyi Tindersticks’e düşer. Trouble everyday ise yine bir kadının hikayesidir, birçok erkekle birlikte olan ve ardından onları yiyen(!); ilişkiler, gariplik, yamyamlık ve vahşet dolu bir filmdir. İki filmin soundtrack’i de neredeyse yok denecek kadar az vokale sahip, ağır, bunaltıcı ve sürükleyici. İki albümün başarısının grubun kendisini bile şaşırtmış; vokallerin olmadığı nerdeyse sadece enstrümantal albümlerden bu kadar başarı beklememişler.
Kanımca internetin en güzel ve kolay kullanılır müzik kaynaklarından olan www.allmusic.com; sanatçıların müziklerini kelimelerle ifade eder, işte Tindersticks’in müziği için sitenin ve benim aklıma gelen kelimeler: Dramatik, melankolik, sofistike, şiirsel, geceye ait, düşünceli, ince, olgun, sakin, hem acı hem tatlı, sarıcı, düşündürücü, düşünceli, kış güneşi, yağmur, ihtiraslı, hüzünlü, romantik, baş belası, soğuk ve sıcak, sarmalayan,huzurlu, huzursuz eden, baş kaldıran.
Diskografi: 1993 Tindersticks, 1995 Tindersticks [II], 1995 Bloomsbury Theatre [live], 1996 Nenette Et Boni, 1997 Curtains, 1999 Simple Pleasure, 2001 Can Our Love..., 2001 Trouble Every Day, 2003 Waiting for the Moon.
Daha fazla bilgi için: www.tinder.org veya www.tindersticks.co.uk
|
|
